De geboorte van een discuswerper

Een tijdje radiostilte. Want er is veel veranderd! Geen voortgezet onderwijs meer. Ik werk sinds 1 augustus 2017 fulltime als leerkracht op een montessori-basisschool. Onwijs leuk. Een enorme uitdaging. Erg leerzaam. En veel nieuws. En leuk! Of had ik dat al gezegd?

Nu ik de afgelopen weken de eerste indrukken heb kunnen verwerken, probeer ik weer wat meer aandacht te besteden aan het delen van wat ik zoal meemaak. Want de overstap van voortgezet onderwijs naar het basisonderwijs mag dan groot zijn, ook hier zijn natuurlijk veel leuke kinderen met heel veel leuke momenten. Mix dat met een visie op onderwijs en ontwikkeling en dan krijg je volgens mij prima ingrediënten voor veel nieuwe blog-verhalen! Let’s get it on…

De discuswerper

Stel je een sporter voor. Een lenig, gespierd, fit, actief en gefocust persoon die zich georganiseerd en gestructureerd op zijn ‘taak’ stort.

Kantel dit gevisualiseerde beeld nu 180 graden en je hebt een geweldig kind, die een bepaald moment prachtig naar zijn hand wist te zetten.

Ik had het voorrecht bij een collega langs te gaan, om 45 minuten te bekijken hoe het er in zijn klas aan toe gaat.

(ZIJN klas? Een man? Als in, nóg een man?! Zeker! We zijn met 4, inclusief gymdocent en directeur!)

Goed, de betreffende leerling.

Of hij even een stapeltje schriften wilde uitdelen, aldus zijn meester. Hij stond op, pakte de schriften aan, en liet toen vanuit zijn tenen, via zijn mond een diepe zucht ontsnappen.

Terwijl hij door de klas slofte, leek hij een perfecte balans gevonden te hebben tussen (zo min mogelijk) gelopen afstand en zijn mogelijke rijkweidte.

Als een volleerd discuswerper liet hij het ene na het andere schrift door de klas zoeven, waarna ze met verrassende precisie op de juiste tafel neerdwarrelden.

Vanuit het midden hoefde hij slechts enkele stappen te zetten voor een geslaagd schriftensalvo. Ah yeah!

Hij nam zijn ruimte, hij kreeg de ruimte, hij benutte de ruimte en had dus vooral niet zoveel ruimte nodig. Hij kon trots zijn. Hij kon weer zitten. Uitgeput.

Heftige dag. Want ja, 26 schriften uitdelen (nou ja, 13 schriften op A5-formaat, en dan door de helft, zeg maar) is niet niks. Vooral niet als het 30 minuten voor het einde van de schooldag was… Hulde!

Disclaimer: no children were harmed during the creation of this blogpost.

_____

De foto bij deze blog is afkomstig van Publieke Omroep Media Service, gedownload van https://images.poms.omroep.nl/image/241284.jpg

Een reactie plaatsen